7 października, 2022

Magyar24

Polska Najnowsze wiadomości, zdjęcia, filmy i raporty specjalne z. Polska Blogi, komentarze i wiadomości archiwalne na …

Hanae Mori, japońska projektantka mody, która połączyła style Wschodu i Zachodu, umiera w wieku 96 lat

Hanae Mori, japońska projektantka mody, która połączyła style Wschodu i Zachodu, umiera w wieku 96 lat

Hana Mori, japońska projektantka mody, która wyłoniła się z ruin II wojny światowej i zbudowała dom mody o wartości 500 milionów dolarów, popularny wśród stylów Wschodu i Zachodu oraz symbol powojennego rozwoju Japonii, zmarła 11 sierpnia w swoim domu w Tokio. Miała 96 lat.

Jej biuro potwierdziło śmierć w czwartek, bez podania przyczyny. Powiedziała, że ​​zachorowała dwa dni przed śmiercią.

Ze sklepu krawieckiego obsługującego żony amerykańskich żołnierzy w zbombardowanej dzielnicy Tokio Hanae Mori (wymawiane HA-na-eh MO-ree), córka chirurga, zyskała światową sławę w latach 50-tych— rok pracy, który przyniósł bajeczną fortunę; 20 firm zajmujących się luksusowymi domami w Paryżu, Nowym Jorku i Tokio; I świetna pozycja dla kobieta w męskiej dominacji zawód i społeczeństwo.

Po dziesięcioleciach zmagań o ulepszenie i komercjalizację swoich metod, w 1977 roku została przyjęta do Chambre Syndicale de la Haute Couture, pierwszej Azjatki, która dołączyła do Cechu Światowych Projektantów w Paryżu. Była także pierwszą Azjatką, która dołączyła do szeregów Christiana Diora, Chanel, Givenchy, Armaniego, Versace, Valentino i Karla Lagerfelda na pokazach w Paryżu, gdzie rywalizacja i stawki były tak wysokie, jak moda.

Jej kolekcja w tym roku była oszałamiającą kolekcją sukien i innych ubrań z wyraźną mieszanką wzorów w stylu zachodnim z jedwabiu i szyfonu, japońskich kwiecistych nadruków, pejzaży morskich, kaligrafii i charakterystycznych motyli. Krytyk mody New York Times, Bernadine Morris, oświadczyła, że ​​w branży powstaje nowa gwiazda.

„Paryż wciąż ma swoje klasyki” Pani Morris napisała w 1977 roku„Chanel, która ugruntowała swój styl w latach 20. i od tego czasu niewiele się zmieniła, oraz Grace, która pojawiła się dekadę później. Tym razem dołącza do nich Hani Morey, który z czasem może stać się klasykiem”.

Ona miała rację. W kolejnych latach haute couture Mrs. Morey oczarowała wybiegi w Paryżu i Nowym Jorku i była chwalona przez prasę modową. Z kolei, gdy stał się dobrze znany, a jego eksportowane wyroby gotowe do noszenia stały się powszechnie dostępne, zyskał lojalność milionów nabywców na całym świecie.

Jej projekty były właściwie dość konserwatywne. W przeciwieństwie do swoich japońskich rówieśników Issey MijakePani Morey, która zmarła 5 sierpnia, oraz inni awangardowi projektanci mody, którzy używali niekonwencjonalnych wzorów i tkanin, nie próbowała przełamać schematów zachodniej mody. Zamiast tego, łącząc zachodnie projekty z japońskimi akcentami, podważyła stereotypy i wpłynęła na pokolenie projektantów obu kultur.

Jej kreacje nie były przeznaczone dla kobiet, które chciały się dostać, powiedział redaktor Vogue. Dla większości kobiet, które nie szukały w centrum uwagi, były to tylko spokojne przyjemności ubierania się w subtelne kolory i wzory: jedwabne sukienki koktajlowe z obi, Szyfonowe sukienki unoszą się w pomarańczowo-fioletowych mgiełkach, a spódnice i sukienki z nadrukowanymi płatkami róż, trzcinami lub miękkimi chmurkami.

READ  Mila Kunis i Ashton Kutcher zbierają 30 milionów dolarów dla ukraińskich uchodźców

Wraz ze swoim mężem, dyrektorem ds. tekstyliów, Kenem Moreyem, jako kierownikiem biznesowym, pani Morey opracowała linie sukienek wieczorowych, odzieży dziennej, roboczej, męskiej i dziecięcej, a także kolekcje butów, torebek, rękawiczek i szalików. Później produkowała wyroby z laki, perfumy dla kobiet i mężczyzn, a nawet wyposażenie domu.

Gdy Japonia podniosła się ze zniszczeń wojennych bombardowań i odzyskała swoją ekonomiczną pozycję dzięki przypływowi obfitości, kobiety kiedyś zaczęły uczęszczać do kuchni i ograniczyły się do noszenia tradycyjnych kimon dla siły roboczej tłumnie, kupując kurtki, spodnie, swetry i swetry pani Mori. spódnice; Dzięki kreacjom Morey wielu nauczyło się również nowych sposobów noszenia strojów wieczorowych, ślubów i innych oficjalnych okazji.

W miarę jak nietradycyjne kolekcje pani Mori rozszerzyły się na rynki światowe, jej prywatna lista klientów powiększyła się o księżniczkę Grace z Monako, księżniczkę koronną Masako z Japonii, Lady Bird Johnson, Nancy Reagan, Hillary Clinton, Sophię Loren i Renatę Tibaldi, a także żony przywódców narodowych w Europie i Azji oraz przedstawicieli społeczności w Nowym Jorku, Paryżu, Londynie i Tokio.

„Nazwa Hanae Mori stała się synonimem japońskiej odzieży damskiej, takiej jak Toyota w samochodach, Sony w magnetofonach i Nikon w aparatach fotograficznych” – donosił The Times z Tokio w 1980 roku po tym, jak sztandar Mori osiągnął globalną sprzedaż w wysokości 100 milionów dolarów.

Wraz ze sławą przyszły kontrakty. Projektując kostiumy do japońskich filmów i mundury dla stewardes dla Japan Airlines, stworzyła kostiumy do opery Madama Butterfly w La Scali w Mediolanie w 1985 roku; Balet Opery Paryskiej „Kopciuszek” Rudolfa Nureyeva w 1986 roku (produkowany w Nowym Jorku w 1987); I opera „Elektra” na Festiwalu Muzycznym w Salzburgu w 1996 roku.

W latach 90. pani Mori była jednym z najpotężniejszych japońskich biznesmenów i elit tokijskiego społeczeństwa. Zbierała darowizny na cele charytatywne od ambasadorów, gwiazd rozrywki i liderów korporacji, których żony miały w swojej garderobie przynajmniej jedną kreację Moreya: garnitury dzienne sprzedawane za 9000 dolarów i suknie wieczorowe za 26 000 dolarów.

Międzynarodowa rezydencja pani Mori, Hanae Mori Building, była szklanym i stalowym punktem orientacyjnym w centrum Tokio. Była właścicielką pobliskiej francuskiej restauracji oraz rezydencji w Nowym Jorku i Paryżu, gdzie urządzała kolacje nawet dla 250 gości. Jej dom w Tokio był pięciopiętrową, nowoczesną rezydencją. Podobnie jak jej biurowiec, został zaprojektowany przez japońskiego architekta Kenzo Tange.

READ  Jimmy Fallon i Jimmy Kimmel zamieniają się imprezami późno w nocy na Prima Aprilis

Pani Mori podróżowała po świecie swoim prywatnym odrzutowcem, jadła obiady z członkami rodziny królewskiej i dyrektorami generalnymi i często była tak sławna jak przebieranki i często pojawiała się w wiadomościach w Japonii. Mała i szczupła, z uśmiechem w kształcie serca, dużymi okrągłymi okularami i miękkim głosem, często udzielała wywiadów zachodnim korespondentom, którzy twierdzili, że promieniuje spokojem pewności siebie i wrodzoną życzliwością.

„Mimo całego swojego sukcesu, Mori jest przyjazną, skromną, łaskawą i powściągliwą kobietą – sposób, który wynikał z konserwatywnego wychowania, kluczowego dla jej sukcesu w Japonii” – powiedział Washington Post w dossier z 1990 roku. „W zdominowanej przez mężczyzn kulturze biznesowej Tokio najsurowsza kobieta na stanowisku kierowniczym zostałaby wykluczona”.

Chociaż nikt o tym nie wiedział w tamtym czasie, roczna globalna sprzedaż pani Morey osiągnęła najwyższy poziom prawie 500 milionów dolarów. W połowie lat 90. jego sprzedaż zaczęła stopniowo spadać z powodu przedłużającej się stagnacji gospodarczej i zmieniających się gustów, które zmusiły wielu projektantów haute couture, w tym panią Morey, do wycofania się z wydatków.

W 2002 roku pani Morey sprzedała gotowe do noszenia sklepy detaliczne i licencjonowany biznes odzieżowy grupie inwestycyjnej składającej się z brytyjskich Rothschildów i japońskiego Mitsui. Później w tym samym roku Hanae Mori International złożyła wniosek o ochronę upadłościową w Japonii, z zobowiązaniami w wysokości 94 milionów dolarów. Nazwa Hanae Mori przetrwała w kilku tokijskich sklepach i nadal żyje w ich liniach perfum.

Pierwszy japoński projektant mody, Hanai Fujii, urodził się 8 stycznia 1926 roku w Moikaichi (obecnie Yoshika) w prefekturze Shimane w południowo-zachodniej Japonii. Była jedyną córką sześciorga dzieci Jarraha.

Hana miała piętnaście lat, gdy rozpoczęła się wojna na Pacyfiku. Jak wiele młodych Japonek pracowała w fabryce. Po zakończeniu wojny wznowiła studia na Chrześcijańskim Uniwersytecie Kobiet w Tokio i ukończyła je w 1947 roku z tytułem licencjata z literatury.

W 1947 wyszła za mąż za Moreya. Mieli dwóch synów, Akirę i Kei, którzy pomagali prowadzić jej firmę jako dorośli. Jej mąż zmarł w 1996 roku. Wśród jej ocalałych są synowie i ośmioro wnucząt, z których dwoje, Hikari Mori i Izumi Mori, to znane modelki.

Chętna do kariery, pani Mori studiowała szycie iw 1951 otworzyła swoje atelier w Shinjuku, centrum handlowym w Tokio. Po tym, jak producent filmowy zauważył jej pracę, stworzyła kostiumy do setek japońskich filmów w latach 50. i 60., w tym „Wczesna jesień” Yasujiro Ozu i „Pożegnanie z latem” Yoshishijiego Yoshidy.

READ  Ellen DeGeneres kończy program z apelem o współczucie

Klientami zostały gwiazdy filmowe. Pisała felietony do magazynu o modzie i otwierała sklepy w Tokio i innych miastach.

W 1960 roku przeżyła doświadczenie, które zmieniło jej życie. Podczas wizyty w salonie Coco Chanel w Paryżu wpadła na pomysł, który zainspirował ją do spróbowania haute couture. Widząc, że kobiece piękno w Japonii opiera się na tajemnicy ukrycia, postanowiła stworzyć ubrania, które ujawniają naturalną kobiecość kobiety – rewolucyjną ideę w kulturze, która przez wieki czyniła kobiety niewidzialnymi.

Po zrealizowaniu swojego pomysłu jej biznes rozkwitł w Japonii. W 1975 roku udała się do Nowego Jorku z zaproszeniami z papieru ryżowego 300 amerykańskich dygnitarzy mody, w tym krytyków, projektantów i przedstawicieli domów towarowych, na jej pokaz „East Meets West” w hotelu Park Avenue. To był ogromny sukces.

„Dzieła sztuki są zdecydowanie” Pani Morris, krytyk mody w The Times, napisała. „Pejzaże, motyle, wachlarze i kwiaty są pięknie ubarwione na japońskim krepie jedwabiu i szyfonie.

„Ale są wyraźne oznaki, że japońska projektantka Hana Mori zmierza na zachód” – dodała. „Połączenie zachodniego designu i japońskich nadruków to szczęśliwa rzecz”.

Neiman Marcus, dom towarowy z Dallas, jako pierwszy wprowadził na rynek towary pani Morey w Ameryce. Wkrótce do partii dołączyli Bergdorf Goodman, Benoit Teller, Henry Bendel i Saks Fifth Avenue. Dwa lata później osiągnąłem świetność w Paryżu, osiedlając się na tej ulicy marzeń o modzie, Rue Montaigne.

Pani Mori zaprojektowała mundury dla japońskiej delegacji na Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie w 1992 roku, a dwa lata później mundury na Igrzyska Olimpijskie w Lillehammer.

Pani Morey otrzymała wyróżnienia i nagrody, w szczególności Legię Honorową, najwyższą nagrodę Francji, przyznaną jej przez prezydenta François Mitterranda w 1989 roku. Jej książki to Design for Tomorrow (1978), Glass Butterfly (1984) i Hana Morey: 1960 – 1989” (1989).

Po ogłoszeniu bankructwa kontynuowała pokazy mody do 2004 roku, kiedy w wieku 78 lat przeszła na emeryturę i urządziła w Paryżu przyjęcie pożegnalne, nazywając to hołdem dla połączenia Wschodu i Zachodu, którego była pionierem.

„Seria oklasków powitała Hanę Mori, gdy publiczność wstała, by powitać ostatni pokaz wielkiego japońskiego projektanta mody w Paryżu”, International Herald Tribune. zgłoszone w 2004 r.. „Projektant wydawał się być przytłoczony, otoczony modelkami ubranymi w wykończone suknie kunsztownie wyszyte motyle – symbol domu.”

Hikari Hida Raporty pochodziły z Tokio.